Is er wel of geen sprake van een franchiseovereenkomst?
Eerder besprak ik hier al de uitspraken van de rechtbank Amsterdam, het gerechtshof Amsterdam en het parket van de Hoge Raad inzake de zogenoemde ‘Stellantis’-zaken (klik hier en hier voor die eerdere blogs).

In die zaken ging het – kort samengevat – over de (rechts)vraag of autodealers van de merken Opel, Citroën en Peugeot franchisenemers zijn van de autofabrikant/distributeur Stellantis Nederland.

Eerder overwoog het Parket van de Hoge Raad al (ECLI:NL:PHR:2026:506 - Klik hier voor de conclusie) dat er géén sprake was van franchise. Daarbij lijkt het meest wezenlijke argument te zijn dat er geen sprake was van een uniforme identiteit en uitstraling van de ondernemingen die betrokken waren bij de distributieketen van Stellantis. Zo hadden met name de grotere autodealers – bijvoorbeeld – een eigen naam en uitstraling waaronder zij hun onderneming exploiteren en auto’s verkopen aan klanten.  Er is meer aandacht voor de verkoop van auto’s dan een diep gekoesterde wens om onder een gemeenschappelijke naam en uitstraling een franchiseonderneming te willen exploiteren. 

Onlangs heeft de Hoge Raad de conclusie van het Parket bekrachtigd (ECLI:NL:HR:2026:1285 – klik hier voor de volledige uitspraak) waarmee een eindoordeel is gegeven op de vraag of de overeenkomsten tussen de autodealers van de merken Opel, Citroën en Peugeot en de autofabrikant/distributeur Stellantis Nederland te kwalificeren zijn als franchiseovereenkomsten. Dat blijkt dus niet het geval te zijn.

Voor vragen over de Wet franchise en franchiseovereenkomsten kunt u contact opnemen met DayOne, Jan-Willem Kolenbrander (kolenbrander@dayonelegal.nl)